Mój koszyk

0 rzeczy

Twój koszyk jest pusty.

Hipoglikemia jest zbyt niskim poziomem cukru we krwi dającym nieoczywiste objawy - u każdego mogą wystąpić one z różnym nasileniem przy różnych wartościach cukru we krwi. 

Podstawą w diagnostyce hipoglikemii jest dobrze wykonany wywiad, a następnie wykonanie odpowiednich badań. W poniższym artykule dowiesz się jak zdiagnozować hipoglikemię.

Diagnostyka hipoglikemii

Wskazanie do diagnostyki hipoglikemii jest wynik badania glukozy we krwi, który przekroczył dopuszczalną normę, objawy charakterystyczne dla zespołu metabolicznego oraz ciąża - pomiędzy 24 a 28 tygodniem.

Podstawową metodą diagnostyki hipoglikemii jest test tolerancji glukozy / OGTT (ang. Oral Glucose Tolerance Test). Polega on na pobraniu na czczo próbki glukozy z krwi, a później podaniu 75 g glukozy do wypicia i monitorowania przez kolejne 120, 150, 180  i 240 minuty. Test obciążenia glukozą to badanie, które służy do diagnostyki i rozpoznania cukrzycy, hipoglikemii, hiperinsulinemii oraz insulinooporności.

Więcej na temat testu obciążenia glukozą dowiesz się z artykułu: krzywa cukrowa.

Ciekawą alternatywą dla osób cierpiących na hipoglikemię reaktywną jest tzw. test kanapkowy. Jeżeli chcesz dowiedzieć się na czym on polega i dlaczego jest dobrym rozwiązaniem w przypadku poważnych problemów z gospodarką cukrową – przeczytaj artykuł: test kanapkowy.

Hipoglikemia a inne problemy zdrowotne

Hipoglikemia jest powiązana z poważnymi oraz długoterminowymi konsekwencjami zdrowotnymi, w tym z powikłaniami m.in. ze strony ośrodkowego układu nerwowego (m.in. demencja, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja) lub układu sercowo-naczyniowego (m.in. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, arytmia, miażdżyca).

O miażdżycy możesz przeczytać więcej w artykule: miażdżyca.

Hipoglikemia może poprzedzać wystąpienie insulinooporności. Nadmiar insuliny jest stymulatorem reakcji zapalnych, wywołujących wzrost poziomu kortyzolu. Ponadto zakłóca właściwe procesy oczyszczające w organizmie, którymi zarządza wątroba. Hipoglikemia jest najczęściej występującym ostrym powikłaniem cukrzycy, hiperinsulinemii oraz insulinooporności.

Hipoglikemia bardzo często jest wynikiem nieprawidłowej pracy przysadki mózgowej.

Hipoglikemia prowadzi do problemów z nadnerczami. W przypadku niedocukrzenia trzustka produkuje za dużo insuliny, natomiast nadnercza wzmagają produkcję adrenaliny, aby obniżyć podwyższony poziom cukru we krwi.

Jeżeli w sytuacji niedocukrzenia nie ma dostawy cukru, nadnercza uwalniają do krwi adrenalinę i noradrenalinę. Na skutek stresu i złego sposobu odżywiania, nadnercza ulegają wyczerpaniu i nie są w stanie normalnie funkcjonować.

W takiej sytuacji dochodzi do niedoboru adrenaliny, która hamowałaby wytwarzanie znacznych ilości insuliny przez trzustkę.

Gdy stężenie adrenaliny we krwi jest zbyt wysokie, poziom glukozy zostaje obniżony poniżej normy, co wywołuje objawy hipoglikemii.

Hipoglikemia jest powiązana ze wszystkimi formami niedoczynności tarczycy. Pogorszona praca gruczołu tarczowego, która występuje w przypadku niedoczynności, prowadzi do spowolnienia procesów metabolizmu cukru. To z kolei powoduje, że glukoza jest wolniej dostarczana do komórki w celach energetycznych (przez wolniejszy rozpad insuliny), a także zwolnione jest wchłanianie glukozy do komórki i krwiobiegu.

Te ostatnie mogą dać mylny pogląd zarówno pacjentowi, jak i lekarzowi prowadzącemu ze względu na wynik badania laboratoryjnego, które pokaże normalny poziom glukozy we krwi, choć dana osoba będzie miała symptomy hipoglikemii.

Podsumowanie

Podwyższony poziom cukru we krwi powinien być dla nas sygnałem ostrzegawczym świadczącym o tym, że nasz organizm nie radzi sobie z przemianą węglowodanów.

Jeżeli zaobserwujemy u siebie niepokojące objawy, powinniśmy jak najszybciej udać się do lekarza w celu przeprowadzenia badań i ustalenia dalszego planu przeciwdziałania niedocukrzeniu.