Insulinooporność

Szacuje się, że ponad 60% amerykanów i 40% europejczyków cierpi na insulinooporność. Niestety, moje doświadczenie potwierdza te smutne statystyki, ponieważ średnio co 2-3 osoba, z którą współpracuję, jest dotknięta tym zaburzeniem – czego najczęściej nie jest świadoma, aż do momentu zrobienia badań.

 

 

Co to jest insulinooporność?

 

 

Insulina jest to hormon peptydowy o ogólnoustrojowym działaniu, odgrywający kluczową rolę w metabolizmie węglowodanów oraz częściowo białek i tłuszczy. Insulina produkowana jest przez trzustkę, a dokładnie komórki beta w wyspach Langerhansa. Głównym bodźcem do produkcji insuliny jest wzrost stężenia glukozy we krwi po spożyciu posiłku. Mówiąc w dużym uproszczeniu, odpowiada ona za transport glukozy (źródła energii) do wnętrza komórek, co skutkuje obniżeniem poziomu glukozy we krwi.

 

 

W przypadku, gdy regularnie spożywamy duże ilości węglowodanów, nasza trzustka wyrzuca duże ilości insuliny. W związku z ciągłą nadwyżką insuliny nasze tkanki zaczynają się na nią uodparniać. Zjawisko to nazywa się insulinoopornością i paradoksalnie prowadzi do jeszcze większego wytwarzania insuliny. W ten sposób tworzy się błędne koło – organizm produkuje coraz więcej insuliny, a tkanki w dalszym ciągu się na nią uodparniają. Wynikiem tego procesu jest cukrzyca typu II.

 

 

Zanim jednak pojawi się cukrzyca, najczęściej zaczynają się problemy z nadmiernym odkładaniem i zahamowaniem spalania tkanki tłuszczowej, z obniżoną odpornością organizmu oraz nadmiernym gromadzeniem wody. Tak więc, jeżeli masz problemy z odchudzaniem i czujesz się spuchnięty – zdecydowanie zalecam zrobić badania krwi.

 

 

Jak zdiagnozować insulinooporność?

 

 

Najbardziej dokładnym badaniem służącym do diagnostyki insulinooporności jest OGTT (ang. Oral Glucose Tolerance Test). W przypadku diagnostyki insulinooporności oraz hiperinsulinemii (często występującej razem z IO) zalecam wykonanie krzywej glukozowo-insulinowej 4 lub 5 punktowej. W praktyce oznacza to, że pomiary glukozy i insuliny następują na czczo oraz po 30 min, 60 min, 120 min i 180 min po wypiciu 75g glukozy.

Dokładne informacje dotyczące krzywej glukozowo-insulinowej znajdziesz w odrębnym artykule: krzywa cukrowa.

Insulinooporność – test kanapkowy

Aby uniknąć szprycowania organizmu 75 gramami czystej glukozy wypitej w krótkim okresie czasu, często przeprowadza się tzw. “testy kanapkowe”. Idea tego typu badań jest następująca – zamiast wypijać glukozę, spożywa się określony posiłek zawierający węglowodany a następnie bada insulinę i glukozę (tak samo jak przy OGTT) aby sprawdzić jak organizm zareaguje.

Więcej informacji o teście kanapkowym znajdziesz tu: test kanapkowy.

 

Insulinooporność – jak wykonać badanie

Jeżeli zależy Ci na miarodajnym wyniku, który umożliwi sprawdzenie czy cierpisz na insulinooporność lub hiperinsulinemię to w pierwszej kolejności musisz zadbać o tzw. higienę badania. W dniu badania OGTT (krzywa glukozowo-insulinowa), powinieneś być wyspany. Jeżeli w noc poprzedzającą badanie nie mogłeś zasnąć lub sen był kiepskiej jakości (częste wybudzenia itd.) to zdecydowanie należy przełożyć badanie na inny dzień. Absolutnie odradzam wykonywania badań jeżeli w ciągu ostatnich 2 dni pojawiła się jakaś impreza, zarwana noc, ostry stan zapalny, silne odwodnienie itp.

Jeżeli jesteś na diecie tylu LCHF (low carb high fat), keto (dieta ketogeniczna), paleo lub innej, która w znacznym stopniu ogranicza węglowodany – to na 3-4 tygodnie przed wykonaniem krzywej glukozowo-insulinowej powinieneś przejść na dietę zbilansowaną. Często u osób, które dotychczas były na dietach niskowęglowodanowych można zaobserwować bardzo duże wyrzuty insuliny po 30 lub 60 minutach od wypicia 75g glukozy. Dzieje się tak ze względu na szok organizmu, który przez dłuższy czas dostawał bardzo małe ilości węglowodanów w skali dnia lub tygodnia – a nagle dostaje 75g czystej glukozy w kilka sekund. Niestety nie da się realnie odróżnić, czy wyrzut ten spowodowany był wspomnianym “szokiem”, czy po prostu występuje hiperinsulinizm.

Kolejną niezwykle ważna kwestią jest to, aby przed (i w trakcie badania) unikać aktywności fizycznej i różnego rodzaju stresów (ciężkie telefony służbowe lub pogawędki z teściową należy przełożyć na później). W trakcie badania – między pobraniami krwi, należy siedzieć pod gabinetem i nie opuszczać placówki medycznej. Wszelkiego rodzaju “wyjścia” na miasto, zakupy czy inne spacery będą miały wpływ na wynik.

Dla swojego bezpieczeństwa – przed wykonaniem OGTT (wypiciem 75g glukozy) powinieneś sprawdzić poziom insuliny i glukozy na czczo (kilka dni wcześniej), aby mieć pewność, że nie cierpisz na niezdiagnozowaną cukrzycę (brzmi mało realnie – ale uwierz mi, że takie przypadki się zdarzają) i nie przekręcisz się po wypiciu 75g glukozy (w labolatoriach nie ma insuliny, tak więc jeżeli okazałoby się, że masz cukrzycę to po takiej ilości cukru możesz mieć hiperglikemię prowadzącą do uszkodzenia mózgu, śpiączki a nawet śmierci).

 

Co robić gdy mam insulinooporność?

 

Insulinooporność jest stanem, który można ustabilizować poprzez odpowiednią dietę i trening.

Podstawowym elementem jest wprowadzenie odpowiedniego protokołu żywieniowego i wyciszenie stanów zapalnych. Szczególną uwagę należy zwracać na produkty z wysokim ładunkiem glikemicznym oraz indeksem insulinowym.

Bardzo istotne jest zmniejszenie poziomu stresu, ponieważ nadmiar kortyzolu (potocznie nazywanym „hormonem stresu”) negatywnie wpływa na wrażliwość insulinową. Insulinooporność to rozległy stan zapalny, dlatego należy zadbać o poprawę regeneracji, odpowiednie odżywienie organizmu oraz wyeliminowanie wszystkich negatywnych czynników środowiskowych (nadmiar toksyn, otaczanie się ludźmi, którzy nas denerwują, stres, przemęczenie itd.).

Insulinooporność – trening

 

Ważnym aspektem w pozbyciu się insulinooporności jest aktywność fizyczna. Trening zwiększa insulinowrażliwość komórek oraz umożliwia przedostanie się glukozy z krwi do komórki, bez udziału insuliny. Niestety nieodpowiednio dobrany trening – zamiast pomóc, może pogłębić insulinooporność. Dzieje się tak ze względu na wyrzut kortyzolu oraz katecholamin oraz pogłębianie stanów zapalnych (na treningu, uszkadzamy mięśnie). Podczas przygotowywania planu treningowego dla osoby insulinoopornej, należy uwzględnić między innymi: długość sesji treningowej, intensywność treningu, typ treningu (HIIT, FBW, Split itd.), odpowiednią ilość przerw, ćwiczenia dobrać odpowiednio do stanu zdrowia konkretnej osoby, ilość jednostek treningowych w tygodniu oraz odpowiednią porę treningów w ciągu dnia.

 

Insulinooporność, a problemy ze zdrowiem

 

Niestety insulinooporność bardzo często występuje z innymi problemami metabolicznymi i hormonalnymi. Do najczęściej spotykanych należą: hiperinsulinizm, hipoglikemia reaktywna, hiperprolaktynemia, PCOS, problemy z hormonami płciowymi (testosteron, estrogeny), problemy z tarczycą (niedoczynność, choroba Hashimoto).

 

Insulinooporność – informacje

 

Polecam co jakiś czas odwiedzać mojego bloga, ponieważ regularnie wrzucam wpisy na tematy związane z insulinoopornością oraz innymi problemami zdrowotnymi. Zapraszam również na prowadzone przeze mnie szkolenie pt. “Insulinooporność bez tajemnic”, więcej informacji na ten temat znajdziesz w dziale szkolenia.

W jaki sposób chcesz ze mną pracować?

Wybierz sposób współpracy, a następnie kliknij na przycisk "Sprawdź ofertę"

Warszawa

Osobiście

Spotkaj się ze mną w Warszawie aby czerpać 100% korzyści z konsultacji.

Zaczynamy
Online

Zdalnie

Jeżeli spotkanie nie wchodzi w grę, istnieje możliwość współpracy na odległość.

Zaczynamy