Objawy i konsekwencje hipoglikemii

Aby pomóc Ci lepiej zrozumieć hipoglikemię oraz jaki wpływ może wywierać na codzienne funkcjonowanie, podzielę się z Tobą kilkoma historiami moich podopiecznych.

Historia Ani z Wrocławia

Ania zgłosiła się do mnie ponieważ podejrzewała u siebie hipoglikemię i zależało jej na przeprowadzeniu kompleksowej diagnostyki oraz analizy badań.

Przez kilka lat przyjmowała leki od psychiatry w związku z atakami paniki, które pojawiły się z dnia na dzień, bez żadnej wyraźnej przyczyny.

Dochodziło do nich najczęściej, gdy Ania w porannej drodze do pracy, przejeżdżała przez duży most. Co ciekawe, trasę tą pokonywała każdego dnia, od wielu lat i nigdy nie była ona dla niej żadnym problemem. Ania nie brała udziału w żadnym wypadku, nie miała żadnej traumy czy złych skojarzeń związanych z przejazdem przez most.

Gdy pewnego dnia jechała rano do pracy, zaczęły się jej mocno trząść ręce, oblały ją zimne poty, zrobiło się jej słabo w związku z czym musiała się niezwłocznie zatrzymać.

Po krótkiej chwili objawy ustąpiły, więc nie wzywała pomocy i po prostu kontynuowała podróż samochodem. Mimo, że nie było to miłe doświadczenie, to szybko o tym zapomniała i przeszła do swoich codziennych obowiązków.

Kolejnego dnia Ania wstała jakby nigdy nic i standardowo ruszyła do pracy. Historia się powtórzyła i znów miała wrażenie, że zemdleje za kierownicą. Tym razem, mocno się tym przejęła i udała do lekarza.

Lekarz stwierdził nerwice i przepisał leki uspokajające.

Dzień po tym, Ania znów jechała rano tą samą drogą do pracy i już przed mostem czuła silny niepokój, drżenie rąk oraz „walenie” serca. Zatrzymała się na pobliskiej stacji benzynowej, aby chwile ochłonąć i zawróciła – wybierając inna trasę do pracy (dłuższą o ponad 30 minut).

Od tego momentu, Ania zaczęła unikać tego mostu i przez wiele miesięcy, marnowała dodatkowe 30 minut w każdą stronę, aby pokonać dystans między pracą, a domem.

W związku z tym, że jej ogólne samopoczucie zaczęło się pogarszać, a do ataków dochodziło częściej i to w różnych porach dnia, Ania postanowiła poszukać potencjalnych przyczyn w internecie i w ten sposób trafiła na moje artykuły dotyczące hipoglikemii.

Odezwała się do mnie z prośbą o pomoc, więc po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu, przygotowałem dla niej listę rekomendowanych badań. Po przeanalizowaniu wyników okazało się, że ma ona silną hipoglikemię reaktywną, insulinooporność oraz niedoczynność tarczycy.

Przygotowałem dla niej plan żywieniowy oraz celowaną suplementację i już po dwóch tygodniach od wdrożenia zaleceń, przestało dochodzić do „ataków paniki”, które w rzeczywistości okazały się być po prostu epizodami hipoglikemicznymi.

Z tygodnia na tydzień samopoczucie Ani ulegało znacznej poprawie, pomimo, że zaraz po wykryciu problemów z glikemią, odstawiła leki przepisane przez psychiatrę.

Historia Pawła z Warszawy

Paweł pracował jako manager w dużej korporacji. Zawsze był bardzo ambitny, osiągał duże sukcesy zawodowe, regularnie trenował, rozwijał się. Żył w bardzo duży pędzie i pod ogromną presją. W pracy podejmował się każdego możliwego wyzwania, siedząc codziennie po 10-12h w firmie. Po pracy cisnął z rozwojem osobistym oraz treningami.

Z czasem Paweł zaczął odczuwać znaczny spadek energii, motywacji oraz problemów ze skupieniem. Ciągle towarzyszyła mu mgła mózgowa i przemęczenie, które przypisywał pod zwyczajne „wypalenie zawodowe” i przemęczenie.

Wszystko zmieniło się, gdy pewnego dnia wchodząc po schodach w pracy, Paweł stracił przytomność i został przewieziony karetką do szpitala.

W szpitalu przeprowadzono szereg badań i szybko okazało się, że Paweł ma bardzo duże spadki cukru we krwi.

Lekarz wypisał go do domu i zalecił zmianę stylu życia i diety, ale Paweł zbagatelizował te porady, ponieważ po wyjściu ze szpitala czuł się już dobrze, a musiał dokończyć bardzo ważny projekt w pracy.

Nie minął tydzień, a sytuacja z zasłabnięciem się powtórzyła. W końcu, stany bliskie omdlenia i utraty świadomości były już na porządku dziennym.

W mniej niż miesiąc po wystąpieniu pierwszych (jasnych) objawów hipoglikemii, Paweł zmienił się z osoby ultra aktywnej, w kogoś kto nie jest wstanie wyjść samodzielnie do sklepu na zakupy.

Gdy zgłosił się do mnie po pomoc, omdlenia występowały już kilka razy na dobę i całkowicie uniemożliwiły mu normalną pracę oraz funkcjonowanie.

Paweł był już od jakiegoś czasu na L4, a w związku z ciągłymi zasłabnięciami, bał się nawet wychodzić z mieszkania, bo już kilkukrotnie lądował w karetce, po tym jak zemdlał na chodniku.

Jego historia bardzo dobrze obrazuje efekt kuli śniegowej, o którym pisałem wyżej. Gdzie przez dłuższy czas nie ma żadnych poważnych objawów, a gdy już do nich dochodzi, to w bardzo krótkim czasie choroba dosłownie uniemożliwia zwyczajną pracę oraz wykonanie codziennych czynności.

Paweł nie jest odosobnionym przypadkiem. Prowadziłem takich osób dziesiątki, dlatego zawsze bardzo przestrzegam przed bagatelizowaniem objawów hipoglikemii.